بی قراری

‏يَا سَرِيعَ الرِّضَا

اغْفِرْ لِمَنْ لاَ يَمْلِکُ إِلاَّ الدُّعَاءَ فَإِنَّکَ فَعَّالٌ لِمَا تَشَاءُ يَا مَنِ اسْمُهُ دَوَاءٌ وَ ذِکْرُهُ شِفَاءٌ وَ طَاعَتُهُ غِنًى‏ارْحَمْ مَنْ رَأْسُ مَالِهِ الرَّجَاءُ وَ سِلاَحُهُ الْبُکَاءُ

يَا سَابِغَ النِّعَمِ يَا دَافِعَ النِّقَمِ

يَا نُورَ الْمُسْتَوْحِشِينَ فِي الظُّلَمِ يَا عَالِماً لاَ يُعَلَّمُ‏ ...

هربار که این کلمات را می شنوم ، اشکم سرازیر می شود.  به ندرت دعایی اینقدر زیبا و عمیق یافته ام.
دعا کردن ، کنش شگفت انگیزی است.
کسی که نمی تواند دعا کند انسان تنها و درمانده ایست.   شوربختانه روزگار ما به گونه ای است که مردم دعا کردن درست را هم از یاد برده اند.
مداحان ما به جای دعا کردن ، به خلق گدایی می آموزند.
دعا باید کلی و ساده و بدون توقع باشد.
از دیدگاه دانش روانکاوی ، ما با دعا کردن ذهنمان را مرتب می کنیم و برای آینده آماده می شویم.
عارف و اندیشمند بزرگ ما حافظ شیراز به زیبایی ، غرق شدن در دعا را توصیف کرده است که:
        سحر با باد می گفتم حدیث آرزومندی
            خطاب آمد که واثق شو به الطاف خداوندی
                 دعای صبح و آه شب کلید گنج مقصودند
                       بدین راه و روش میرو که با دلدار پیوندی
به آخر غزل هم که می رسد برای خودش دعا می کند که
خدایا منعمم گردان به درویشی و خرسندی.

خدایا
درست دعا کردن را هم به ما بیاموز!