دااااااغ
ما موجوداتی هستیم با توانایی و ظرفیت محدود. بعضی از غم های زندگی انگار فراتر از طاقت ماست.
اما در زندگی خیلی از ما انسان ها لحظاتی هست که وقوع یک حادثه ی سخت و تلخ ( مثل دیدن مرگ عزیزانمان ) انگار چیزی را در درونمان پاره می کند. شبیه وزنه ای که روان مان ، توان تحمل سنگینی اش را ندارد.
در این لحظات جانکاه ، در همان حالی که به شدت شوکه شده ایم یا در حال ضجه زدن هستیم ، یک سوال ژرف در ذهن مان شکل خواهد گرفت:
من از این به بعد ، پس از تجربه کردن این داغ ، چه جور آدمی خواهم شد؟
پرسش ترسناکی است.!
+ نوشته شده در چهارشنبه یکم آبان ۱۳۹۲ ساعت 5:29 توسط حامد رئیس یزدی
|
بچه که بودم شبها ساعتها به آسمان خیره می شدم. "ستاره ها" برایم عجیب ترین چیز جهان بودند.